ویزاهای کاری، تحت نظر برنامه کارگر خارجی موقت (TFWP) و توسط اداره مهاجرت، پناهندگی و تابعیت کانادا (IRCC) صادر می شود.

هدف TFWP کمک به کارفرمایان کانادایی برای به کارگیری نیروی کار خارجی در پاسخ به کمبود نیروی بازار کار است.

کارگران خارجی باید پیش از ورود به کانادا پیشنهاد شغلی (job offer) معتبر و ویزای کاری خود را تحت نظارت TFWP دریافت کرده باشند.

IRCC برای اینکه اطمینان حاصل کند که کارگران خارجی در مشاغلی که برای شهروندان کانادایی یا کسانی که دارای اقامت دائم هستند کار نکنند، با اداره اشتغال و توسعه اجتماعی کانادا (ESDC) همکاری میکند. کارفرمایان کانادایی که مایل به بکارگیری کارگر خارجی هستند، باید از قبل برای این کار مجوز دریافت کنند. این کار بوسیله درخواست برای ارزیابی تاثیر بازار کار (LMIA) صورت می گیرد.

در برخی از موارد، ممکن است کارگران خارجی از طریق برنامه های مهاجرتی گوناگون بدون LMIA، واجد شرایط کار در کانادا شوند.

خانواده دارنده ویزای کار TFWP کانادا نیز ممکن است با وی به کانادا بیایند.

همه اعضای خانواده باید فرم درخواست خود را تکمیل کنند، اما می توانند آنها را با هم ثبت کنند.

اگر یکی از اعضای خانواده بخواهد در کانادا کار کند، باید ویزای کاری کانادای مخصوص به خود را داشته باشد.

در موارد خاص، همسران رسمی یا غیر رسمی مجاز به دریافت ویزای کار باز (Open Work Permit) هستند. اگر فرزندان یک کارگر موقت خارجی بخواهند در کانادا تحصیل کنند، نیاز به ویزای تحصیلی دارند.

ویزای کار باز به دارندگان خود اجازه می دهد تا در هر شغلی و با هر کارفرمایی کار کند. ویزای کار باز همچنین بدین معناست که کارفرمای دارنده این ویزا نیازی به LMIA ندارد.

واجد شرایط بودن همسران برای دریافت ویزای کار باز بستگی به سطح مهارت شغل کارگر موقت خارجی دارد.

همسر کارگر خارجی با مهارت بالا میتواند واجد شرایط دریافت ویزای کار باز شود، مشروط بر اینکه کارگر خارجی مجاز به حداقل ۶ ماه کار در کانادا باشد.

همسر کارگر خارجی با مهارت کم فقط از طریق یک طرح آزمایشی فعال، مجاز به دریافت ویزای کار باز خواهد بود.

فرزندانی که به خانواده وابسته اند تنها از طریق یک طرح آزمایشی فعال مجاز به دریافت ویزای کار باز می باشند.

بسیاری از کارگران موقت خارجی ریشه های زندگی خود را در کانادا محکم می کنند. این ریشه ها می تواند اقتصادی، اجتماعی، خانوادگی و یا ترکیبی از این موارد باشند. خوشبختانه کارگران خارجی، بسته به موقعیت شان، ممکن است بتوانند اقامت دائم کانادا را دریافت کنند.

تعدادی از برنامه های مهاجرت اقتصادی کانادا به تجربه کاری در کانادا امتیاز می دهند. نیروی کار خارجی با حداقل یک سال سابقه کاری در مشاغل حرفه ای کانادا میتواند تحت برنامه سطح تجربه کانادایی (CEC)، که یکی از برنامه های فدرال بوده و تحت نظارت سیستم اکسپرس اینتری مدیریت میشود، واجد شرایط اقامت باشند. با توجه به اینکه تجربه کار کانادایی تحت سیستم رتبه بندی جامع اعطا می شود، از متقاضیان CEC به درستی برای درخواست اقامت دائم دعوت می شود.

نیروی کار خارجی که ممکن است در اکسپرس اینتری مجاز نشده باشد یا در حال تلاش برای رسیدن به حد مجاز در قرعه کشی های اکسپرس اینتری است، میتوانند با استفاده یکی از برنامه های مهاجرتی استانی (PNP) گزینه های دیگری نیز برای اقامت داشته باشند. بیشتر استانها از PNP برای کمک به کارگران خارجی در استانهای ذکر شده استفاده میکنند تا بتوانند اقامت دائم را دریافت کنند. در برخی از موارد، حتی اگر نیروی کار در شغلی که به مهارت نیاز ندارد نیز مشغول باشد، این امر امکان پذیر است.

برای نیروهای کار خارجی که به عنوان همسر رسمی یا غیر رسمی وارد رابطه با یک شهروند کانادایی یا فردی که دارای اقامت دائم دارد شده است نیز گزینه مهاجرتی وجود دارد.